|
Poniższe odpowiedzi, autorstwa posła na Sejm RP Bolesława
Piechy,
dotyczą przesłanych posłowi pytań ankietowych Menedżera
Zdrowia.
1. W jakim stopniu
powinna być dopuszczona prywatyzacja opieki medycznej?
Prywatyzacja ambulatoryjnej opieki
zdrowotnej w Polsce jest faktem. O ile dobrze sprawdziła
się w zakresie POZ, to moim zdaniem w zakresie ambulatoryjnych
świadczeń zdrowotnych sytuacja jest wysoce niestabilna
(zapewne forma finansowania - per kapita ; fee for service
- ma tu niebagatelne znaczenie).
Prywatyzacja szpitali może być dopuszczalna jedynie
po ustawowym zdefiniowaniu tzw. sieci szpitali publicznych.
Szpitale, które znalazłyby się poza siecią możnaby prywatyzować.
Jednak podstawowa sieć szpitali powinna znajdować się
w rękach podmiotów publicznych - najlepiej dla szpitali
klinicznych państwowych (MZ, MON, itd.); dla pozostałych
szpitali szczebel województwa samorządowego.
2. W jakim stopniu, w
finansowaniu systemu ochrony zdrowia, powinien partycypować
samorząd, czyli społeczność lokalna?
Na takim poziomie, jaki dzisiaj zapewnia
ustawa o ZOZ-ach. Inwestycje, programy profilaktyczne
i zdrowotne. Działalność bieżąca (świadczenia zdrowotne)
to zadanie określone do finansowania w ustawach - dzisiaj
NFZ.
3. Czy nie należałoby
powrócić do koncepcji konkurujących ze sobą kas chorych?
Nie - tak rozchwiany system opieki
zdrowotnej po wprowadzeniu kolejnej deregulacji zaowocowałby
niechybnie spadkiem dostępności do świadczeń zdrowotnych
i tym samym spowodowałby znaczne pogorszenie sytuacji
zdrowotnej obywateli - zwłaszcza tych uboższych.
4. Czy "składka zdrowotna"
powinna, zgodnie z niektórymi koncepcjami wzrastać-
czy nie należałoby w zamian wprowadzić szczelniejszych
systemów kontroli wydawanych pieniędzy?
Czy składka? Uważam, że raczej nakłady
środków publicznych na zadania ochrony zdrowia powinny
wzrastać tak, by po 3-4 latach osiągnąć 6% PKB (środków
publicznych!!!). "Prawo i Sprawiedliwość"
programowo opowiada się za zmianą systemu finansowania
ochrony zdrowia, tym samym za ewolucyjnym odchodzeniem
od systemu ubezpieczeniowego na korzyść budżetowego
systemu ochrony zdrowia.
Konieczne jest wprowadzenie drakońskiego systemu kontroli
i nadzoru nad wydawaniem środków publicznych w systemie.
5. Jakie
są podstawowe bariery w reformowaniu systemu ochrony
zdrowia?
a) Brak jasnej wizji systemu opieki
zdrowotnej dla Polski
w przedziale 10-lecia.
b) Brak włączenia fachowych środowisk medycznych
(lekarze, pielęgniarki itd.) w proces reformowania systemu.
c) Zdemoralizowanie związku lekarz - pacjent ("szara"
strefa, korupcja).
d) Brak jasno określonego pakietu "Praw Pacjenta",
w tym zakresu świadczeń zdrowotnych finansowanych ze
środków publicznych (tzw. koszyk świadczeń gwarantowanych).
e) Nadmierny wpływ przemysłu farmaceutycznego na politykę
lekową państwa. Konieczna jest nowelizacja ustawy o
cenach i rygorystyczne przestrzeganie procedur, zarówno
podczas rejestracji leków, jak i umieszczania ich na
listach refundacyjnych.
6. Na
ile silny wpływ na nieudolność reform ma lobby "profesorsko
- lekarskie" - jeśli ma, jak można tę korporacyjność
środowiska zneutralizować?
W panującym bałaganie prawnym wpływ
tzw. lobby "profesorsko - lekarskiego" jest
nieadekwatnie wysoki na podejmowane decyzje. Koniecznym
jest stworzenie rządowego ośrodka oceny i standaryzacji
świadczeń zdrowotnych łącznie ze szczegółową wyceną
procedur wysokospecjalistycznych i kosztochłonnych.
Na początek należy przyjąć zasadę szczegółowej standaryzacji
i wyceny około 20% wymienionych wyżej procedur.
7. W
jaki sposób - w ramach polityki lekowej państwa - można
doprowadzić do obniżenia cen leków oferowanych przez
producentów farmaceutyków (Polska uchodzi za jeden z
najdroższych, pod względem cen leków, krajów w Europie)?
Jak w punkcie 5 podpunkt e.
8. W
jaki sposób zapewnić stabilność systemu? - Przez utrzymanie
centralnego zarządzania, czy cedowanie kompetencji zarządzania
i leczenia na niższe szczeble urzędnicze i menedżerskie?
W początkowym okresie silna centralizacja
systemu. Decentralizowanie finansowania świadczeń zdrowotnych
byłoby możliwe tylko w sytuacji merytorycznego i organizacyjnego
przygotowania np. województw, regionów do realizacji
ściśle określonych zadań (tak jak to się dzieje od 15
lat w Hiszpanii).
9. Czy
zasadna jest likwidacja części z ponad 700 szpitali
(jeśli tak - to ilu?)
i komasacja lecznictwa w wyspecjalizowanych ośrodkach?
Konieczny jest powrót do modelu zintegrowanego
systemu opieki zdrowotnej, w którym szpital "matka"
współpracuje zarówno z POZ, jak i ambulatoryjną specjalistyką
oraz rehabilitacją leczniczą. Przyjęcie modelu zmodyfikowanych
dawnych Zakładów Opieki Zdrowotnej to szansa na bardziej
racjonalne wykorzystanie publicznych środków finansowych,
jak i możliwość szkolenia ustawicznego personelu
medycznego.
UWAGI:
Zakładamy rozwój rynku ubezpieczeń komercyjnych w zakresie
świadczeń zdrowotnych, nie finansowanych ze środków
publicznych (tych spoza koszyka świadczeń gwarantowanych).
Widzimy także możliwość wprowadzenia systemu alternatywnego
ubezpieczenia w sytuacji dobrowolnej rezygnacji obywatela
z uczestnictwa w systemie państwowym, publicznym. Rozważamy
możliwość zastosowania ulgi podatkowej, która to stworzyłaby
szansę rozwoju rynku ubezpieczeń komercyjnych. Oczywiście
wyjście i ewentualne ponowne wejście do systemu
publicznego wymaga jasnych i jednoznacznych uregulowań
prawnych tak, aby nie można było stosować automatu -
młody, zdrowy, dobrze zarabiający w systemie dobrowolnego
ubezpieczenia alternatywnego - stary, schorowany, niezamożny
w systemie publicznym. Analizujemy w tym zakresie doświadczenia
Wielkiej Brytanii, w której zakresie Narodowego Systemu
Zdrowia stworzono możliwość alternatywnego zaopatrzenia
zdrowotnego w systemie ubezpieczeń komercyjnych.
Z poważaniem
poseł na Sejm RP
Bolesław Piecha
|
